Nadja ziet wat jij niet ziet

Boris

2010-10-02T05:18:00.001-07:00

Luilekkerdag vandaag. Normaal gezien een privilege voor op zondagen waarop winkels gesloten, straten autoluw en gedachten loom als ongewassen lijven in badjassen zijn. Het is zaterdag en elk gezinslid beweegt zich in slowmotion door het huis. Er wordt vandaag vast niet veel gewinkeld, gestoeid, gekookt of geconverseerd, dat is nu al duidelijk.
Dan temidden van alle warme, geborgen sloomheid weerklinkt een beschuldigende deurbel. Betrapt trek ik de badstof strakker rond m'n hals en loop met een bang, naar adem happend hart naar de voordeur. De buurman. Hij ziet er moe uit. Triest. Hij is van Poolse afkomst, spreekt verzorgd Nederlands en heeft een lieve onverstaanbare vrouw, twee schatten van kinderen met typisch Russische namen, een hond en een helpende hand die steeds in aanslag staat wanneer wij weer eens de weg kwijt zijn in renovatieland.
‘Het spijt me dat ik stoor.’
‘Oh nee, helemaal niet!’ Ik wrijf schuldbewust nog een korreltje prut uit een ooghoek.
‘Boris is vannacht overleden.’
Hij zwijgt en kijkt me aan. Ik kan alleen maar met opengesperde ogen terugstaren.
‘Een hartaanval.’
Ik blijf staren en zwijgen. Mijn keel snoert dicht en de tranen wellen op. Ik voel me plots gebroken, wil hem omhelzen, samen in snikken uitbarsten, zijn vrouw gaan knuffelen, de straat bij elkaar schreeuwen en in het midden van de rijweg knielen om dan hartsgrondig de hemel te verwensen.
Hoe kan dat nu? Een jong kind dat een hartaanval krijgt? Waarom hebben we de sirenes niet gehoord. Hoe kan het dat hij daar voor mij staat en de woorden so sereen door z’n strot krijgt? Hij draagt een zwart hemd en hij ziet er uitgeput uit.
‘We wilden hem begraven in onze tuin.’
Mijn adem stokt. Watheeft hij zojuist gezegd?
‘Maar de dierenarts zegt dat het eigenlijk niet mag en dat we het eerst aan onze buren moeten vragen.’
Door mijn tranen heen begin ik hysterisch te lachen. Het moet een gek zicht zijn. Hij heeft net zijn hond verloren en ik zit als een krankzinnige te giechelen in mijn veel te grote badjas.
‘Boris… ja natuurlijk.’
Een half uur later hoor ik achter de scheidingsmuur hoe hij de plankjes voor de doodskist doorzaagt.

Vuile laarsjes

2010-06-10T23:05:00.000-07:00

Reacties van mijn zoontje nadat hij te vroeg in slaap was gevallen om nog kennis te maken met de nieuwe babysit.

'Mama, er is iemand op mijn kamer geweest met de vuile laarsjes nog aan.'

'Ik moest wenen want ik had dorst.'
Op de vraag waarom hij niet gewoon uit het flesje naast zijn bed wilde drinken:
'Zij moest een glas halen want ik was verlegen geworden.'

Jij bent de grootste

2010-06-05T01:03:00.000-07:00

Aan de ontbijttafel. Er wordt een tijdje over en weer gestoeid met grapjes tot wanneer ik concludeer: 'Wat ben jij een kwibus!'
Waarop hij: 'Nee, JIJ bent een kwibus!'

Zo gaat het een tijdje door, tot ik zeg: 'Oké, ik ben ook een kwibus, maar jij bent de grootste.'
Waarop hij weer: 'Nee, JIJ bent de grootste! Ik ben een kleine kwibus.'

Ik ontken natuurlijk in alle toonaarden, tot hij besluit om de zaak voor eens en voor altijd te beslechten: 'Zullen we eens passen mama?'

Steels

2010-05-16T07:41:00.000-07:00

-Als je door een rood licht rijdt, moet je niet naar de gevangenis hoor, dan moet je een boete betalen.
-Boete?
-Ja, veel centjes afgeven aan de politie.
Denkt even na.

-Maar als je echt héél hééééééél hard gesteeld hebt, stopt de polietie je wél in de gevangenis hè?

(Let vooral op het antwoord van een meegesleepte papa:)
-Ja, dat klopt. Maar als je gesteeld (!) hebt, moet je dat ook nog teruggeven aan die mensen

Promesse

2010-05-13T03:04:00.000-07:00

O godenvrucht en titanendochter, geketend en gepijnigd maar vol vuur en bezieling, vreest de wrede adelaar niet.
Dra droogt het zoete water van de Zwarte Zee op, uw rok zal weer wapperen in de Bosporuswind.
De lier zal weerklinken, uw voeten dansen en uw hoofd lichter wegen dan uw dartele hart. Een eeuw wordt een tel wordt een stip totdat iemand uw belager neerschiet.

(Voor Anneleen Pierloot)

Terug naar het hArt.

2010-05-01T08:27:00.000-07:00

Stof doen opwaaien. Balast in vuilzakken doen. De lei schoonvegen in afwachting van het krijt. Voor zij die na ons het blad komen beschrijven.

Afgepunt

2010-04-29T01:26:00.000-07:00

Het breekpunt werd een
punt werd een pointe.

Een film is pas goed, als
het einde deugt. Dan pas
kan de sequel beginnen.

slapen

2010-04-28T00:25:00.000-07:00

als ontwaken zo'n pijn doet,
is het dan niet beter de ogen
gesloten te houden
zich om te draaien
en aan elkaars zijde
verder te slapen?

Het gaat niet goed met mij.

2010-04-25T11:09:00.003-07:00

Het gaat niet goed met mij, zei hij nog. Kort daarna viel Humpty Dumpty van een laag muurtje en brak zijn schelp. Daar lag hij dan, al zijn zieleroerselen en innerlijke schoonheid over het gaanpad uitgesmeerd. Ik kon alleen maar denken, jammer dat ik geen pan bij me heb.

Scherpte

2010-04-24T10:09:00.000-07:00

Een punt dat ik tracht te vermijden.
Wat anders dan ongeschondenheid
houdt vlees en bloed samen.

Drijfzand is het niet.

2010-04-21T00:30:00.001-07:00

Eerder een netwerk van illusies dat stilaan in ragfijne draden uit elkaar valt.
Het is een kwestie van tijd voor wij door de mazen vallen.

Heimwee

2010-04-17T12:57:00.000-07:00

Een laatste blik werpen op historische gebouwen, de hakken
diep in de grond willen duwen. Met dichtgesnoerde keel
de auto instappen en wegrijden van de stad, huiswaarts keren
en wegrijden van thuis. Het portiervenster zover mogelijk
naar beneden draaien, om de Schelde mee te nemen in je neus.

namen noemen

2010-04-14T11:11:00.000-07:00

-mama, hoe heet deze dierentuin?
-Planckendael.
-En hoe is zijn achternaam?

Wie gebruikt er nu nog een koortsthermometer?

2010-03-30T08:50:00.000-07:00

Je weet dat je driejarige goed ziek is als hij aan tafel een kussentje vraagt om zijn hoofd op te kunnen leggen.

de cynische sinus

2010-03-24T02:41:00.000-07:00

Een ijl hoofd heeft ook z'n voordelen. De wereld is maar zo groot als de tunnel waar ik door kijk en gewauwel blijft achter de muceuze filter steken. Het is hierboven, tussen mijn gedachten, nog nooit zo rustig geweest.

2010-03-20T09:48:00.003-07:00

Schrijven. Totdat je erbij neervalt. Tot je enkel nog leeft op papier, in de levens van anderen, tot je bloed enkel door de aders van je personages stroomt en je ademhaling enkel op gang komt bij het ruiken van zelfverzonnen lucht.

2010-03-04T23:55:00.000-08:00

Wie voortdurend bezig is met het vereffenen van rekeningen, komt nooit aan het echte werk toe.

het gaat niet goed

2010-03-02T11:55:00.000-08:00

-Mama, hoe gaat het met je?

(lichtjes verbaasd over de plotse interesse in mijn gemoedstoestand, besluit ik het spelletje mee te spelen)

-Eh... goed jongen, en met jou?
-Niet goed, ik heb een probleem.
-Oh? Wat is het probleem?
-Neehee, (ongeduldig) IK heb geen probleem, die AUTO heeft een probleem.
-Ah. En wat is zijn probleem dan?
-Hij heeft geen mond, hij kan niet praten.
-Oei, dan heeft hij wel een probleem ja.
-Ja. Het gaat niet goed met de auto.

2010-02-22T10:47:00.000-08:00

-'...en toen werd de heks zooooooo boos, dat ze ONTPLOFTE'.
(Moeder kijkt trots en is tevreden om haar vondst.)

-'Ah, dan is ze popcorn!'
(Driejarige. Ook heel trots en tevreden om de zijne.)

2010-02-21T02:17:00.000-08:00

een nieuwe dag is wat ik nodig heb
om me omringd te weten, want weten is
vasthouden, soms tot platknijpen toe

Lenteslaap

2010-02-14T04:41:00.000-08:00

Terwijl buiten onze lippen barsten en onze benen onverwachts pirouettes draaien, trekt in de slaapkamer de hemel open. Op het bed ligt de lente.

Ze ademt zacht en droogtrommelwarm. Ik vlij me neer tussen haar bloemen en verwacht straks minstens drie sproeten op m'n neus.

Bij zonsondergang zal ik haar beslapen, zij legt zich daar bij neer. Bij zonsopgang schud ik haar door elkaar en laat haar zo achter, open en ontvankelijk voor de volgende nacht.

Vergeef de reuzen, want zij weten het altijd beter.

2010-02-02T11:53:00.000-08:00

Reuzen zouden moeten beseffen dat mensen plattrappen niet de enige manier van leven is.

Mensen zouden moeten beseffen dat reuzen eigenlijk geen reuzen zijn maar kleine mensjes die zichzelf opblazen om anderen te kunnen plattrappen.

Want ze zijn bang, de reuzen. Heel erg bang om zelf platgetrapt te worden, dus willen ze de anderen verkleinen. Dat doen ze door zichzelf groter te maken dan ze zijn.

Mensen moeten dus niet boos zijn op reuzen, maar enig mededogen aan de dag leggen. En vooral niet te veel aandacht schenken aan hun grote voeten en onbehouwen manieren.

Geef hen desnoods een stukje weiland waar ze hun driftbuitjes naar believen op hardnekkig onkruid mogen inlossen. Maar hou hen vooral geen spiegel voor, ze zien de afmeting van hun werkelijke gedaante toch niet, zo achter die oogkleppen.

Wat is uw favoriete troosteten?

2009-11-05T12:14:00.000-08:00

Waarom is het dat als ik over een emotioneel mijnenveld loop, steeds hetzelfde soort eten m’n voorkeur wegdraagt? Geef me geen slaatje met gesmolten geitenkaas met spekreepjes en zure appelpartjes. Laat me niet worstelen met een kippeboutje à la Asterix en Obelix, want het smaakt me niet. Meer nog, ik ga nog harder grienen. Terwijl ik op dagen zonder emotionele terreur tuk ben op dit soort lekkernijen.

Ik snapte er ook niks van, tot ik opeens die ingeving kreeg. De sleutels tot succes, in dit geval de ingrediënten waar de troostende werking van uitgaat, heb ik in een lijstje gegoten. Zo kan ik maar vooral m'n chef kok dit raadplegen in gevallen van urgenties.

Kenmerken van troostrijke voeding voor de emo-patiënt:

het voedsel moet warm geserveerd worden
het hoofdbestanddeel moet smeltkaas en/of tomaat zijn
het voedsel moet bij voorkeur met een lepel uit een kommetje te eten zijn (zie punt 4)
de maaltijd moet makkelijk in halve ligpositie (in bed of zetel) verbruikbaar zijn, al dan niet vergezeld van een film of boek

Voorbeelden van zulks eten zijn:

Poestapotje (Hongaars stoofpotje van groenten, kip, tomaat-paprikasaus)
Zelfgemaakt broodje met restjes groenten en/of vlees, smeltkaas, ketchup en mayonaise, opgewarmd in de magnetron
Soyascheuten met spaghettisaus (!) en parmezan (hoewel ik van deze kaas steeds weer schele hoofdpijn schijn te krijgen)

Benieuwd naar wat jullie troosteten is. Post het maar!

1001 Liefdes

2009-11-03T07:19:00.000-08:00

At last, 1001 liefdesbrieven, vers van de pers en hier te koop.

http://www.unibook.com/nl/Creatief%2520schrijven/1001%2520Liefdes%2520%28Volume%25207%29

Ideetje voor onder de Kerstboom of alvast voor Valentijn. En vergeet warempel Sinterklaas niet, want met zijn staf en Zwarte Piet, schuwt ook hij de romantiek niet!

Wilt u persé het exemplaar met mijn bijdrage, dan kiest u voor volume 7. Voor de niet-ingewijden, deze werd gepubliceerd onder mijn eigen naam (op bl 91). Voor ander poëtisch lekkers, hebt u de keuze uit de 6 eerdere edities.

Lees uw geliefde eens een vurig gedicht voor. Of stop een romantische brief in haar of zijn broekzak.

Laat u tenslotte zelf inspireren want volume 8 is volop aan het broeden. Al is het niet volmaakt rond of heeft het rare spikkels, uw ei mag er ook zijn, leg het gerust en wie weet wordt u door uw droomprins(es) gekust.

Liefdevolle kussen!

Ontmoetingen

2009-10-25T14:36:00.000-07:00

Gezang van kinderen
in volwassen lichamen
met rode wangen van zielsvreugde
en opzwellende raadsels in hun kelen.

Het antwoord ligt bewaard
in hun hartje, nooit verzwaard,
maar verlicht en verlegd
van hier naar daar.

Als een steen in een rivier,
nooit stroomt nog het bloed
hetzelfde als voorheen.
Een nieuwe weg wordt afgelegd,
we zijn elkaar op het spoor.

(Voor D.B)

Goede wijn

2009-09-16T10:12:00.000-07:00

.
Er is een vermoeden

van jou

dat kriebelt in m’n buik

als ik denk

aan de lijn van je neus

en de zachte ondeugd

in je ogen.

Er zijn voorzichtige verwachtingen

over jou

die een vreugdedansje maken.

Ik denk dat je m’n maatje bent

en dat ik je wel wil passen.
.
.
.

Dit schreef ik vijf jaar geleden, maar de intensiteit van het vuur dat toen al in me smeulde is enkel nog toegenomen. Dat wij dit jaar gaan trouwen beschouw ik niet als een beginpunt maar eerder als een beloning. De bekroning van een goed wijnjaar.

Onze ranken doorstonden zon en regen, werden liefdevol gevoed door de elementen der natuur. Lust, genegenheid en respect blonken in fiere trossen aan hun wijnstokken. Het plukken alleen al was een feest voor de ziel.

Vlagen van zoete peper en bittere nootmuskaat wedijveren met laurier en kersaroma op onze tong. We proeven het lot en slikken moedig door of genieten languit van zinnestrelende aroma's.

Dit jaar is de tijd van bottelen gekomen, het vastleggen van kwaliteit, het ja-zeggen tegen de dieprode complexheid van klare wijn met een goeie dronk.

Ik chambreer ons, liefste, om alles wat we in ons hebben naar boven te brengen. Ik adem ons in, liefste, om onze kwaliteit tot de laatste atoom in me op te nemen. En dan proef ik en proef ik en proef ik. Maar nooit zal ik ons uitspuwen. Daarvoor zijn we te goed, te lekker, te duur.

Ik drink op ons, liefste en wens je een goeie dronk.

Wij zijn niet bang van bezinksel, droesem is de beste vriend van ons glas want zo vergeten wij nooit wat is, wat nog moet komen en wat was.

gepost op www.1001 liefdes.be

wil u me blij maken? stemmen op de brief!

(lezen/1/zoeken/neoki/vinden/klikken op de ster)

herfstspinner

2009-09-01T04:44:00.001-07:00

Vleugellam geboren uit baltsvluchten,

je toevlucht in zelfgesponnen weemoed.
.

Om dan, op zoek naar ontpopping,

als een zon het herfstpunt te doorbreken.
.

En zie, je lieve vleugels. Hoe zij zich fier en ongeacht de dauw

ontvouwen, de regen buigen, het licht breken.
.

Ten slotte kan nu meer dan ooit, jouw

eigen gloren aanbreken.
.

Genoeg vissen in de vijver

2009-08-28T09:43:00.000-07:00

Wij vissers groeten elkaar nu eens van aan de overkant, dan weer bij het verenigen. Altijd bewonderen we elkaars vangst met de oprechtheid van een kind.

Voor buitenstaanders lijkt het of we aan de kant zitten. In werkelijkheid oefenen we uit eerste hand invloed uit op het ondiepe water, dat wij in onze stille gedrevenheid trachten aan te sporen tot bodemloosheid.

(opgedragen aan een collega schrijfster, zij weet wel dat het over haar gaat.)

Liefde zit in een klein hoekje

2009-08-24T05:33:00.000-07:00

Zo graag zie ik jou

dat ik in al onze kamers

afstand installeer.

Een hoekje om op te zoeken

vanwaar je me nadien vrijwillig

weer kan vervoegen.

En als je weer bij me komt

wil ik je met al mijn lippen

ontvangen.

Zo weten we met

al onze opnieuws heel onze altijd

blijvend te verlangen zonder elkaar te vangen.

2009-08-15T04:00:00.000-07:00

M o e d e r w i l g

In het ooibos jaag ik het raadsel achterna. Een wilg wiegt treurig in de wind. Haar taaie takken en ontluikende katten schermen mee in het gevecht tegen snoeibewind. Ik wandel langs winterdijken en zomerbedden, steeds gevolgd door haar wilgentenen, ik nestel me in haar holle stam en schuil voor het knotten, zij kent de tanden van de zaag.

Maar waaibomenhout is sterk en geduldig, zij buigt om niet te knappen, zij wiegt bij het ontwijken van klappen.

Rood onderstreept

2009-07-31T06:33:00.000-07:00

Een simpele uitwisseling van meningen. Alleen, de tegenpartij houdt er niet van dat ik assertief kan pareren. Hij is het niet gewend dat ik hem geen gelijk geef. Ik ook niet. Dat uit zich dan ook in een gloeiende blos op m’n wangen.

Hij: Wat is’t? Je moet niet zo rood worden hoor. Gemeen lachje.

Ik: Rood is m’n lievelingskleur.

Hij: Pfff...

Ik: Ik gebruik het bij voorkeur om m’n gelijk te onderstrepen.
Triomfantelijke exit.

Ik ga Doornroosje kussen.

2009-07-26T05:33:00.001-07:00

Toen ik dertig werd, ben ik op een paard gesprongen. Het bracht mij op weg ergens naartoe, al wist ik op dat moment niet waarheen. Onder m'n harnas, klopte een hart dat schreeuwde om ergens thuis te horen.

Ik zocht een plaats in m'n leven waar ik ’s morgens wakker wilde worden en ontspannen de ziel kon uitstrekken. Een beroepsmatige thuis die er één was, nog voor ik er had gewoond. Om precies te zijn, zocht ik het kasteel van Doornroosje. M’n toekomst lag daarbinnen te slapen maar hoe geraakte ik er bij?

Je bestemming is namelijk makkelijk te verwarren met de hinderlaag eromheen. Voor je’t weet, raak je verstrikt in de omhelzing van deze torenhoge klimplant. Akkoord, je bent levenslang omringd door heerlijk geurende bloesems, maar op die manier raak je het kasteel nooit binnen.

Vandaag baan ik me een weg door de heesters met m’n onverschrokken zwaard, het schild der gezond verstand en een intuïtieve maliënkolder. Het is niet altijd makkelijk maar wat obstakels hier en daar doen de kus aan de finish des te zoeter smaken.

Ik zal m’n toekomst weldra tot leven wekken en haar dan ridderlijk in de ogen kijken. Doornroosje, maak je borst alvast maar nat.

Zeurzeteltje

2009-07-21T13:41:00.000-07:00

Overkomt het u ook wel eens? Het is maar een tijdelijke opwelling doch de nood kan hoog zijn. Het enige wat u behoeft is een toehoorder met begripvolle ogen en stuttende schouders.

Omdat de dag druk en meedogenloos door uw vingers glipt en u toch een uitlaat zoekt, klinkt u steeds vaker als een uitzinnig zoemende mug of een boom die handmatig wordt doorgezaagd.

Zowel m'n zoon als ik hebben de laatste tijd last van dit syndroom. Onverwachts vonden we samen een remedie. Het zeurzeteltje. Wie erop gaat zitten mag zich volledig laten gaan.

Een speentje, een zacht kussen, een deken en een knuffelbeer behoren tot de standaard uitrusting. Ook een stevige aaibeurt van mama, indien nodig. Crisissen in de supermarkt, drammerige tirades in de auto: alles wordt uitgesteld en doorverwezen naar de voorziene plaats. Het werkt wonderwel voor mijn tweejarige zeurkous.

Mijn zeurzeteltje... dat is m’n lief. Aan het einde van de dag mag ik tussen een paar forse schouders één minuut lang over alles en iedereen zeuren. Zonder vragen, zonder teruggekaatste verwijten of vervolgdiscussies.

Ergernis over stoppelhaartjes in de wasbak, een bemoeizuchtige opmerking van een voorbijganger omdat m’n zoontje niet van de eerste keer luistert, pijntjes en kwaaltjes die me de keel uithangen, tot zelfs frustratie om vanzelfsprekende dingen waartoe ik fysiek niet meer in staat ben. Het komt er allemaal uit in een Thuis-gewijze scène waarin Simonneke aan het woord is. Of moet ik zeggen aan de Kleenex.

Overdag wordt er op onze zeurzender niets uitgezonden en dat zorgt voor een ontspannen sfeer. ’s Avonds mag bij wijze van ontlading even de knop loeihard worden opengedraaid, maar dat geeft niet want het is maar voor één liedje. En zelfs lelijke liedjes duren niet lang.

Ik ben een eiland

2009-07-12T11:19:00.000-07:00

Voor velen een verre droom, een fata morgana. Ongereptheid. Rust en stilte. Leven op je eigen ritme. Elke dag een siësta. Je eigen baas zijn. Wachten tot de tijd voorbijgaat.

Voor mij is het een verafgelegen eiland. Quasi onbewoond, met uitzondering van een handjevol inboorlingen die te druk bezig zijn te overleven. Ik ben de banneling. De boeteling. De melaatse.

Aan de andere kant van de oceaan weet ik vrienden, veel vrienden. Maar de overzetboot is bankroet. Het is behelpen met rookpluimen en kauwen op herinneringen. Kauwen en herkauwen.

De zon schijnt haar stralen om me te tarten. Golven wiegen me niet langer in slaap, ze maken me zeeziek. De koddige gewoontes van de inboorlingen zijn eigenlijk gewoon ergerlijke schabouwelijkheden. Zand kruipt overal en palmbomen zijn ook overroepen.

Doch, met volle moed stel ik elke ochtend het vizier bij, zoem in op de horizon en hoop op kapers op de kust. Zeeschuimers die met hun schuit m'n strand komen jutten. Piet piraat die me komt gijzelen en me brokkebrood voorschotelt in z’n kajuit. Of slappe soep. Kan het mij wat schelen.

Als er maar wat gebeurt. Kanonnen en granaten, zoiets. Alles beter dan de zouteloze conversaties met mijn imaginaire vriend, Vrijdag. Want wat is het verschil tussen maandag en vrijdag, op een quasi onbewoond eiland?

I have my books
And my poetry to protect me;
I am shielded in my armor,
Hiding in my room, safe within my womb.
I touch no one and no one touches me.
I am a rock,
I am an island.

And a rock feels no pain;
And an island never cries

-I am a rock (c) Simon and Garfunkel-

Vorsers blij verrast met opwarming Antwerpen

2009-07-04T12:40:00.000-07:00

Vandaag ben ik, beste mede-Antwerpenaar, tot de conclusie gekomen dat er zich meer glimlach tekent rond de zogenaamd verzuurde monden dan aangenomen. Er klopt werkelijk een groter hart in de schijnbaar bekrompen borst dan er in de wandelgangen wordt gefluisterd.

Dit weloverwogen besluit komt er na grootschalig proefondervindelijk veldwerk. U vraagt zich af met welk meetinstrument men deze boude stelling kan staven?
Men beginne bij het prille begin. Men neemt een onschuldig kind, bij voorkeur een baby of peuter onder de arm en reist per openbaar vervoer of doet samen boodschappen. Men observeert discreet reacties van omringende passagiers, die van winkelpersoneel en passanten op straat. Men doet dit ettelijke maanden achter elkaar in Antwerpen en omstreken.

Toe te passen formule: de hoeveelheid interactie tussen hen en het kind is rechtevenredig met de warmte die in hun ziel huist. Spiekbriefje toegelaten.
Vervolgens voert men regelmatig steekproeven uit in andere gebieden. Men laat de natuurlijke aantrekkingskracht van het kind z’n werk doen en ontgint wat er te rapen valt.

Men komt tot slotsom dat het in Antwerpen niet zo dramatisch gesteld is als men dacht. Meer nog, men stelt vast dat het in Antwerpen best wel meevalt, voor zo’n metropool.
Dat er nog hoop is. En dat het loont om zelf bij te dragen tot de opwarming van Antwerpen. Daarom: laat die zure laag smelten en spuit wat meer zotternij in de ether. Gebruik onafbreekbare moppen en sorteer vooral uw lachsalvo’s niet. De menselijke natuur heeft u nodig, laat hem niet in de kou.

Heksen en zenuwen

2009-06-30T11:40:00.000-07:00

Heksen moet je verbranden. Als een heks sterft op de brandstapel, weet men pas zeker dat het eigenlijk geen heks was.

Dat ik gedurende minstens negen maanden pijnvrij zou moeten zijn, vertelt men mij. Daarna komt het gevoel stilletjesaan terug onder de vorm van tintelingen, scheuten van sensibiliteit. Tot die tijd kan ik zitten, liggen en beminnen zonder grote voorzorgsmaatregelen te moeten treffen.

Dat is de theorie. De praktijk is opnieuw inslapen. Een dokter vertrouwen om aan een zenuw te morrelen. Meer bepaald: laten verbranden. Vrijwillig. Wellicht ook het risico lopen op schade aan nabijliggende zenuwwortels. Zoals deze om te beminnen. Of om de vertering af te ronden.

Men zegt dat je altijd een keuze hebt in het leven. Maar wat als die keuze pas z’n gevolgen prijsgeeft na de feiten? Wat als je pas weet of het een heks is, wanneer ze al rokend op de brandstapel hangt te bengelen?

Geiten

2009-06-29T07:31:00.000-07:00

Bij ons thuis zien we hen graag.
Dankzij hun melk kan m’n zoontje toch opgroeien met voldoende calcium in z’n schattige botten zonder z’n toevlucht te moeten zoeken tot soja- of rijstalternatieven, die weliswaar hun verdiensten hebben bewezen maar toch ook nadelen bevatten. (cariës, toegevoegde vitaminen versus natuurlijke)

De kaas, vooral de romige variant, wordt hier ook met duimen en vingers afgelikt. Ideaal met zoute crackers of provençaals gekruide rijstkoeken. Of met jonge worteltjes en stukjes komkommer uit het vuistje. Ideeën genoeg.

Hun speelse sik onderaan de kin zorgt bij m’n tweejarige ook steevast voor hilariteit, vooral wanneer hij dit in bad met Zwitsalschuim nabootst.
Ja geiten zijn onze dikke vrienden.

Alleen. Die exemplaren die denken dat een kind nog geen mens is maar een halfbakken ding, een ongelikte beer, een het... Geiten die je dan bedenkelijk, nee afkeurend, aankijken als blijkt dat het, naar hun persoonlijk referentiekader, geen evidente naam heeft gekregen. Vooral omdat jij er als moeder niet exotisch genoeg uitziet voor een uitheems genaamde worp. Maar daar weten geiten raad mee. O wat stom, het is niet jouw kind! Natúúrlijk niet. Jij zal wel de babysit zijn, toch?

Nee die geiten slachten wij liever ritueel om nadien lekker te roosteren. Of zoals mijn het zoon zou zeggen: bjabikoe.

Harlekijn

2009-06-28T13:10:00.000-07:00

In het licht van duizend zonnen, werd mijn hart opnieuw geboren.
Uit je voeten, uit je haren, alles straalt van sterrenpracht.
Je vleugels, nu nog gevouwen, wenken elke dag
naar hoger en vrijer. Wat nu nog je zwakte is, wordt later je kracht.
En ik, ik teken cirkels en een harlekijn, boven de wolken van je bed.
Want zo wil ik zijn, een rond baken van warme omhelzing en jij
m'n bliksemstraal, m'n ventje, m'n dondersteentje mijn.

voor m'n zoontje Joaquin Gabriel, °11 april 2007